سرعت پیادهروی مهمتر است یا تعداد قدمها؟ راز یک پیادهروی مفید
سرعت پیادهروی مهمتر است یا تعداد قدمها؟ راز یک پیادهروی مفید
پیادهروی تند و حرکت در مسیرهای سربالایی میتوانند یک تمرین هوازی مؤثر باشند؛ اما پیادهروی معمولی همیشه ضربان قلب را به محدوده فعالیت هوازی نمیرساند. به همین دلیل، اگر میخواهید از فواید پیادهروی برای سلامت قلب و بدن بهره بیشتری ببرید، بهتر است علاوه بر تعداد قدمها، به سرعت و شدت راه رفتن خود نیز توجه کنید.
از زمانی که دستگاههای پایش فعالیت بدنی و ساعتهای هوشمند در دهه ۲۰۱۰ فراگیر شدند، تلاش برای رسیدن به هدف روزانه ۱۰ هزار قدم به یکی از عادتهای رایج در میان علاقهمندان به سبک زندگی سالم تبدیل شد. بسیاری از افراد تصور میکنند هرچه تعداد قدمهای روزانهشان بیشتر باشد، به همان نسبت از فواید بیشتری برای سلامتی برخوردار میشوند.
بااینحال، پژوهشهای جدید نشان میدهند که فقط تعداد قدمها تعیینکننده فواید پیادهروی نیست؛ شدت و کیفیت این فعالیت نیز اهمیت زیادی دارد. در واقع، سرعت راه رفتن و میزان افزایش ضربان قلب میتوانند مشخص کنند که پیادهروی شما تا چه اندازه به یک تمرین هوازی تبدیل شده است.

چرا سرعت پیادهروی اهمیت دارد؟
نتایج یک مطالعه منتشرشده در نشریه «پزشکی ورزشی بریتانیا» (British Journal of Sports Medicine) نشان میدهد که فواید پیادهروی برای سلامت ممکن است بیش از آنکه به تعداد دفعات یا صرفاً حجم فعالیت وابسته باشد، با شدت و کیفیت تحرک ارتباط داشته باشد.
یکی از مهمترین معیارها در این زمینه، افزایش ضربان قلب هنگام راه رفتن است. اگر سرعت پیادهروی به اندازهای باشد که قلب و دستگاه تنفسی فعالیت بیشتری انجام دهند، این تحرک میتواند در محدوده تمرینهای هوازی قرار بگیرد.
مالی گیرین، فیزیوتراپیست مرکز فیزیوتراپی و پیلاتس WAVE در ایالت اوهایو، در گفتوگو با روزنامه USA Today توضیح داده است که شدت مناسب پیادهروی برای هر فرد به سابقه ورزشی و وضعیت سلامت او بستگی دارد.
به گفته او، پیادهروی تند و انتخاب مسیرهای سربالایی یا دارای تغییر ارتفاع معمولاً میتوانند تمرین هوازی محسوب شوند؛ درحالیکه پیادهروی با سرعت معمولی، بهاحتمال زیاد ضربان قلب را به محدوده موردنیاز برای یک تمرین هوازی نمیرساند.
بنابراین، اگر هدف شما تنها افزایش تحرک روزانه نیست و میخواهید آمادگی قلبی و تنفسی خود را نیز بهبود دهید، بهتر است بخشی از زمان پیادهروی را به راه رفتن سریعتر اختصاص دهید.

پنج محدوده ضربان قلب هدف؛ هنگام پیادهروی در چه محدودهای هستید؟
بر اساس توضیحات کلینیک کلیولند، ضربان قلب هنگام ورزش را میتوان به پنج محدوده اصلی تقسیم کرد. این محدودهها بر اساس درصدی از حداکثر ضربان قلب محاسبه میشوند و هرکدام نشاندهنده سطح متفاوتی از شدت فعالیت بدنی هستند.
برای تخمین حداکثر ضربان قلب، معمولاً سن فرد را از عدد ۲۲۰ کم میکنند. سپس میتوان با محاسبه درصدهای مختلف این عدد، محدودههای تقریبی ضربان قلب هدف را به دست آورد.
محدوده اول؛ فعالیت سبک و گرم کردن بدن
در این محدوده، ضربان قلب به حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد حداکثر ضربان قلب میرسد. فعالیت در این سطح سبک است و بیشتر برای گرم کردن بدن، شروع تمرین یا ریکاوری پس از فعالیت شدیدتر استفاده میشود.
پیادهروی آرام و بدون فشار معمولاً میتواند در این محدوده قرار بگیرد. این نوع فعالیت برای افرادی که تازه ورزش را شروع کردهاند یا به دنبال تحرک سبک هستند، گزینه مناسبی است.
محدوده دوم؛ افزایش استقامت و فعالیت با شدت کم
محدوده دوم شامل فعالیتهایی است که ضربان قلب را به حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد حداکثر ضربان قلب میرسانند.
در این سطح، بدن فعالیت بیشتری نسبت به حالت استراحت انجام میدهد، اما فشار تمرین همچنان نسبتاً سبک است. فعالیت در این محدوده میتواند به افزایش استقامت و بهبود توانایی بدن برای ادامه فعالیتهای طولانیتر کمک کند.
پیادهروی با سرعت نسبتاً مناسب و بدون احساس فشار زیاد ممکن است در این محدوده قرار بگیرد.
محدوده سوم؛ تمرین هوازی با شدت متوسط
در محدوده سوم، ضربان قلب به حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد حداکثر ضربان قلب میرسد. این سطح از فعالیت شدت بیشتری دارد و میتواند به بهبود آمادگی قلبی و تنفسی و افزایش توان بدنی کمک کند.
پیادهروی سریع، بهویژه در مسیرهایی که شیب ملایم دارند، ممکن است ضربان قلب را به این محدوده برساند.
اگر هدف شما بهرهمندی بیشتر از فواید هوازی پیادهروی است، توجه به این محدوده اهمیت ویژهای دارد.
محدوده چهارم؛ افزایش سرعت و توان
محدوده چهارم زمانی است که ضربان قلب به حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد حداکثر ضربان قلب میرسد. در این سطح، فعالیت بسیار شدیدتر میشود و بدن برای حفظ سرعت و توان بالا تلاش بیشتری میکند.
این محدوده بیشتر برای تمرینهای پرفشار و ورزشکارانی مناسب است که آمادگی بدنی بیشتری دارند. راه رفتن معمولی بهندرت فرد را به این سطح میرساند و رسیدن به آن معمولاً به فعالیتی شدیدتر نیاز دارد.
محدوده پنجم؛ فعالیت با حداکثر شدت
محدوده پنجم بالاترین سطح شدت فعالیت است و ضربان قلب در آن به حدود ۹۰ تا ۱۰۰ درصد حداکثر ضربان قلب میرسد.
این سطح از فعالیت بسیار پرفشار است و بیشتر در تمرینهای ورزشی شدید، مسابقات یا تلاش برای ثبت رکوردهای شخصی کاربرد دارد. چنین شدتی برای پیادهروی روزمره ضروری نیست و افراد باید با توجه به وضعیت سلامت و آمادگی جسمانی خود درباره انجام تمرینهای بسیار شدید تصمیم بگیرند.

چگونه از پیادهروی فواید بیشتری برای قلب به دست آوریم؟
مالی گیرین معتقد است نوع پیادهروی باید با هدف فرد هماهنگ باشد. اگر کسی برای کاهش استرس، آرامش ذهنی یا معاشرت با دیگران پیادهروی میکند، فعالیت سبک با مدتزمان متوسط یا طولانی میتواند انتخاب مناسبی باشد.
اما اگر هدف، افزایش فواید پیادهروی برای قلب و بهبود آمادگی جسمانی باشد، میتوان در کنار پیادهروی معمولی، دورههای کوتاهی از فعالیت شدیدتر را نیز در نظر گرفت.
به گفته این فیزیوتراپیست، افزودن دورههایی یک تا چهار دقیقهای از فعالیت پرفشار، با شدت حدود ۸۰ درصد حداکثر ضربان قلب، میتواند راهی برای افزایش شدت تمرین باشد.
برای مثال، میتوانید بخشی از مسیر پیادهروی خود را با سرعت معمولی طی کنید و سپس برای چند دقیقه سرعتتان را افزایش دهید. بعد از آن نیز به سرعت قبلی بازگردید تا بدن فرصت بازیابی داشته باشد.
البته شدت و مدت این دورهها باید متناسب با توان جسمانی و شرایط سلامت هر فرد انتخاب شود. افرادی که بیماری زمینهای دارند یا مدت زیادی فعالیت ورزشی نداشتهاند، بهتر است پیش از شروع تمرینهای پرفشار با متخصص سلامت مشورت کنند.
۱۰۰ قدم در دقیقه؛ سرعت مناسب برای پیادهروی هوازی
دکتر الروی آگیار، استادیار علوم ورزشی در دانشگاه آلاباما، نیز بر اهمیت سرعت راه رفتن تأکید کرده است.
او در گفتوگویی با هری بالمور، نویسنده حوزه تناسب اندام روزنامه ایندیپندنت، به نتایج پژوهشهای منتشرشده در نشریه پزشکی ورزشی بریتانیا اشاره کرده است.
به گفته آگیار، راه رفتن با سرعت تقریبی ۱۰۰ قدم در دقیقه معادل فعالیت بدنی با شدت متوسط در نظر گرفته میشود. بررسیهای انجامشده در این زمینه نشان میدهند که بخش زیادی از فواید سلامتی پیادهروی در شدت متوسط یا بالاتر به دست میآید.
این معیار میتواند برای افرادی که ساعت هوشمند یا دستگاه پایش ضربان قلب ندارند، راهنمای سادهای باشد. البته سرعت ۱۰۰ قدم در دقیقه یک معیار تقریبی است و شدت واقعی فعالیت برای هر فرد با توجه به سن، وضعیت جسمانی و سابقه ورزشی متفاوت خواهد بود.
برای برخی افراد، راه رفتن با این سرعت ممکن است فعالیتی متوسط باشد، اما برای افرادی با آمادگی بدنی پایینتر یا شرایط جسمانی خاص، همین سرعت میتواند فشار بیشتری ایجاد کند.

حتی مقدار کمی پیادهروی هم میتواند مفید باشد
یکی از نکات مهم در توصیههای دکتر آگیار این است که برای بهرهمندی از فواید فعالیت بدنی، لزوماً به ساعتها ورزش یا طی کردن مسیرهای بسیار طولانی نیاز ندارید.
او تأکید میکند که حتی مقدار کمی فعالیت بدنی نیز میتواند اثرات فوری و مثبتی بر بدن داشته باشد. به گفته او، برخی تغییرات فیزیولوژیک مانند کاهش فشار خون و قند خون میتوانند پس از فعالیت بدنی مشاهده شوند.
همچنین پژوهشهای مورد اشاره او نشان میدهند که پیادهروی، حتی زمانی که حجم آن بسیار زیاد نیست، با کاهش قابلتوجه خطر مرگومیر ناشی از همه علل ارتباط دارد.
این موضوع اهمیت ویژهای برای افرادی دارد که به دلیل مشغله کاری، کمبود وقت یا محدودیتهای جسمانی نمیتوانند برنامه ورزشی طولانی و منظمی داشته باشند. شروع با پیادهروی کوتاه و افزایش تدریجی مدت یا شدت آن، میتواند گامی مؤثر برای داشتن سبک زندگی فعالتر باشد.

جمعبندی؛ فقط قدمها را نشمارید، به سرعت راه رفتن هم توجه کنید
پیادهروی یکی از سادهترین و در دسترسترین فعالیتهای بدنی است و میتواند به بهبود سلامت عمومی، کاهش کمتحرکی و افزایش آمادگی جسمانی کمک کند. بااینحال، اگر میخواهید از فواید هوازی آن بیشتر بهرهمند شوید، بهتر است علاوه بر تعداد قدمهای روزانه، به سرعت و شدت راه رفتن خود نیز توجه کنید.
پیادهروی سریع، حرکت در مسیرهای سربالایی و گنجاندن دورههای کوتاه فعالیت شدیدتر میتوانند ضربان قلب را افزایش دهند و تمرین را از یک تحرک سبک به فعالیتی هوازی تبدیل کنند.
در عین حال، نباید فراموش کرد که پیادهروی آرام نیز ارزشمند است و برای کاهش استرس، افزایش تحرک و ایجاد عادتهای سالم میتواند مفید باشد. مهمترین نکته این است که فعالیت بدنی را متناسب با توانایی و وضعیت سلامت خود انتخاب کنید و آن را به بخشی پایدار از زندگی روزمره تبدیل کنید.









