اولین سفر فضایی فرد دارای معلولیت به فضا

میکائیلا بنتهاوس، مهندس آلمانی که پس از یک حادثه جدی از نخاع آسیب دیده و از ویلچر استفاده می‌کند، با پرواز ۱۰ دقیقه‌ای فضاپیمای بلو ارجین، به ارتفاعی رسید که پیش‌تر برای افراد کم‌توان غیرقابل دسترس بود. این پرواز تاریخی ثابت کرد که سفر فضایی می‌تواند برای افرادی که دارای محدودیت‌های حرکتی هستند، ممکن باشد.

بنتهاوس در سال ۲۰۱۸ بر اثر سانحه دوچرخه‌سواری به‌شدت آسیب دید و از آن زمان دیگر قادر به راه رفتن نیست. اما این مانع بزرگ نتواسته بود او را از پیگیری یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایش بازدارد. او در روز شنبه، همراه با پنج مسافر دیگر به فضا سفر کرد و در پروازی کوتاه اما شگفت‌انگیز، به لبه فضا رسید. در این ارتفاع، شرایط بی‌وزنی برقرار می‌شود و فضانوردان می‌توانند زمین را از فاصله‌ای متفاوت مشاهده کنند.

بنتهاوس در این پرواز به‌وسیله موشک نیوشپرد از غرب تگزاس به فضا پرتاب شد و تا ارتفاعی بالغ بر ۱۰۵ کیلومتر از سطح زمین صعود کرد. این ارتفاع معمولاً به‌عنوان مرز فضا شناخته می‌شود. در این بخش از پرواز، شرایط بی‌وزنی برقرار است و این تجربه‌ای منحصربه‌فرد برای مسافران فراهم می‌آورد. بنتهاوس پس از فرود به‌صراحت گفت که در طول مسیر صعود از شدت هیجان می‌خندید و در لحظات بی‌وزنی حتی تلاش کرد بدنش را به‌صورت معکوس بچرخاند.

در این مأموریت تاریخی، هانس کونیگسمان، مدیر بازنشسته شرکت اسپیس ایکس که خود آلمانی است، نیز حضور داشت. کونیگسمان نه‌تنها در این سفر به‌عنوان یکی از مسافران همراه بنتهاوس بود، بلکه در تأمین مالی و برنامه‌ریزی آن نیز نقشی اساسی ایفا کرده است. هزینه بلیت این پروازها که هنوز اعلام نشده، معمولاً میلیون‌ها دلار برآورد می‌شود.

طبق اعلام بلو ارجین، برای حضور بنتهاوس در این پرواز، تنها تغییرات جزئی در طراحی کپسول نیو شپرد انجام شد. این کپسول به‌طور خاص از ابتدا برای دسترس‌پذیری بیشتر افراد، از جمله کسانی که با محدودیت‌های حرکتی روبه‌رو هستند، طراحی شده بود. جیک میلز، مهندس بلو ارجین که مسئول آموزش خدمه و آماده‌سازی روز پرتاب بود، توضیح داد که طراحی این کپسول به‌گونه‌ای انجام شده که افراد بیشتری نسبت به پروازهای فضایی سنتی بتوانند از آن استفاده کنند.

بلو ارجین پیش از این نیز مسافرانی با مشکلات حرکتی و حتی بینایی و شنوایی را به فضا فرستاده بود. همچنین این شرکت دو فرد ۹۰ ساله را نیز به فضا برده است.

برای تسهیل حرکت بنتهاوس به داخل کپسول، یک تخته انتقال ویژه در نظر گرفته شده بود تا او بتواند به‌راحتی از دریچه ورودی به صندلی خود منتقل شود. تیم بازیابی بلو ارجین نیز در بیابان پس از فرود، فرشی برای دسترسی سریع‌تر بنتهاوس به ویلچر خود پهن کرد. این مراحل قبل از پرواز به‌طور کامل تمرین شده بود و کونیگسمان در طراحی و آزمایش این تجهیزات نقش داشت. همچنین در سکوی پرتاب، یک آسانسور ویژه برای انتقال خدمه به ارتفاع هفت طبقه‌ای کپسول تعبیه شده بود.

بنتهاوس پیش از پرواز اعتراف کرده بود که حتی قبل از حادثه نیز تصور نمی‌کرد پرواز فضایی برای او به واقعیت بپیوندد. این به‌ویژه پس از سانحه و از دست دادن توان حرکتی‌اش به نظر تقریباً غیرممکن می‌رسید. با این حال، اکنون این تجربه تاریخی به حقیقت پیوسته و می‌تواند نقطه عطفی در دسترس‌پذیری فضا برای افراد دارای معلولیت باشد.

پس از فرود، بنتهاوس با لبخند گفت که نباید هیچ‌وقت از دنبال کردن رؤیاها دست کشید. او تأکید کرد که هدفش تنها دسترس‌پذیرتر کردن فضا برای افراد کم‌توان نیست، بلکه می‌خواهد این نگاه فراگیر در زندگی روزمره‌ نیز تقویت شود. به گفته او، در جامعه فضایی بازخوردهای مثبت زیادی دریافت کرده است، اما در دنیای خارج هنوز هم نگاه‌های محدودکننده وجود دارند. بنتهاوس امیدوار است که این پرواز راه را برای افراد مشابه خود هموار کند و خودش فقط نقطه آغاز این مسیر باشد.

در این سفر، علاوه بر بنتهاوس و کونیگسمان، چندین مدیر و سرمایه‌گذار تجاری و یک دانشمند علوم کامپیوتر نیز حضور داشتند. با این پرواز، تعداد کل افرادی که تاکنون با بلو ارجین به فضا سفر کرده‌اند به ۸۶ نفر رسید.