بزرگترین ناوهای هواپیمابر جهان؛ قدرت‌های عظیم در دل دریاها

ناوهای هواپیمابر، بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین سازه‌های متحرکی هستند که بشر تاکنون ساخته است. این کشتی‌های عظیم، نقش پایگاه‌های هوایی شناور را ایفا می‌کنند و می‌توانند در هر نقطه از جهان، نیروی هوایی یک کشور را مستقر کنند. حضور یک ناو هواپیمابر در منطقه‌ای خاص، اغلب به‌تنهایی پیام سیاسی و نظامی مهمی به همراه دارد.

در حال حاضر، تعداد محدودی از کشورها توانایی ساخت و بهره‌برداری از این غول‌های دریایی را دارند. در این مقاله با بزرگ‌ترین و قدرتمندترین ناوهای هواپیمابر فعال جهان آشنا می‌شویم؛ سازه‌هایی که نماد قدرت ملی و فناوری پیشرفته هستند.

فهرست محتوا

• مفهوم و اهمیت ناوهای هواپیمابر
• فناوری و ساختار ناوهای هواپیمابر مدرن
• ناوهای هواپیمابر کلاس فورد (ایالات متحده)
• ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز (ایالات متحده)
• ناو هواپیمابر شاندونگ (چین)
• ناو فوجیان؛ گام بزرگ چین به سمت ناوهای مدرن
• ناو هواپیمابر آدمیرال کوزنتسوف (روسیه)
• ناو هواپیمابر ملکه الیزابت (بریتانیا)
• ناو هواپیمابر شارل دو گل (فرانسه)
• ناو هواپیمابر ویکرانت (هند)
• آینده‌ی ناوهای هواپیمابر در جهان
• جمع‌بندی
• پرسش‌های متداول

مفهوم و اهمیت ناوهای هواپیمابر

ناو هواپیمابر یا ناو جنگی، در واقع فرودگاه شناوری است که می‌تواند ده‌ها فروند هواپیما و بالگرد جنگی را حمل کند. هدف اصلی از ساخت آن، افزایش قدرت تهاجمی و دفاعی نیروهای دریایی است.

برخلاف کشتی‌های جنگی معمولی، این ناوها توانایی انجام عملیات ترکیبی را دارند؛ یعنی هم می‌توانند مأموریت‌های شناسایی و دفاعی انجام دهند و هم عملیات تهاجمی هوایی را پشتیبانی کنند. به همین دلیل، کشورهایی که ناو هواپیمابر در اختیار دارند، از نظر قدرت نظامی در سطحی کاملاً متفاوت قرار می‌گیرند.

فناوری و ساختار ناوهای هواپیمابر مدرن

ساخت یک ناو هواپیمابر، حاصل همکاری صدها شرکت، هزاران مهندس و ده‌ها سال تجربه‌ی دریایی است. ناوهای مدرن امروزی از چند بخش کلیدی تشکیل شده‌اند:

• عرشه‌ی پرواز: محل نشست و برخاست هواپیماها
• آشیانه (Hangar Deck): محل نگهداری، تعمیر و آماده‌سازی جنگنده‌ها
• برج کنترل (Island): مرکز فرماندهی و کنترل عملیات هوایی و دریایی
• سیستم پرتاب و بازیابی: شامل منجنیق‌های بخاری یا سامانه‌های الکترومغناطیسی برای پرتاب سریع جنگنده‌ها
• نیروی محرکه: معمولاً هسته‌ای یا ترکیبی از دیزل و گاز

هزینه‌ی ساخت هر ناو هواپیمابر مدرن گاهی از ۱۳ میلیارد دلار هم فراتر می‌رود. نگهداری سالانه‌ی آن‌ها نیز صدها میلیون دلار هزینه دارد؛ به همین دلیل، فقط قدرت‌های بزرگ اقتصادی توانایی بهره‌برداری از این کشتی‌ها را دارند.

کلاس فورد (USS Gerald R. Ford)؛ پیشرفته‌ترین ناو جهان

ناوهای کلاس فورد جدیدترین و مدرن‌ترین ناوهای هواپیمابر آمریکایی هستند. نخستین ناو این کلاس، USS Gerald R. Ford، در سال ۲۰۱۷ وارد خدمت شد و نشان‌دهنده‌ی جهشی بزرگ در طراحی و فناوری دریایی ایالات متحده است.

ناو هواپیما بر کلاس جرالد فورد یک ابر ناو هواپیما بر با ساختار کلی مشابه نمیتز از و بدنه از فولاد ساخته شده و تلاش زیادی در کاهش سطح مقعط ان انجام نشده زیرا این کار باعث افزایش قیمت ناو هواپیما بر میشد ولی تلاش بسیار در کاهش امواج فروسرخ ارسالی از راکتور به برون شده است و همچنین تدابیر برای کاهش امواج الکترونیک ارسالی نیز شده است.

این ناو با طول ۳۳۷ متر و وزن بیش از ۱۰۰ هزار تُن، می‌تواند حدود ۷۵ تا ۸۵ فروند هواپیما و بالگرد را حمل کند. فناوری پرتاب الکترومغناطیسی (EMALS) در آن جایگزین سیستم بخار شده و موجب افزایش سرعت، کاهش استهلاک و صرفه‌جویی در انرژی شده است.

نیروی محرکه‌ی آن از دو راکتور هسته‌ای پیشرفته تأمین می‌شود که انرژی لازم برای ۲۵ سال خدمت بدون سوخت‌گیری را فراهم می‌کند. سامانه‌های راداری چندمنظوره، حسگرهای دیجیتال و سیستم‌های دفاعی خودکار نیز از دیگر ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن هستند.

قرار است 10 ناو جرال فورد ساخته شود . اولین ان در سال 2009 به اب انداخته شد وتا سال 2017 وارد خدمت شد که با نام جرال فورد شناخته میشود. دومین ان با نام جان اف کندی تا سال 2025 عملیاتی خواهد شد. سومین ان با نام اینترپرایز تا سال 2018 به اب انداخته خواهد شد و در سال 2023 عملیاتی می شود. تا سال 2040 تمام ده فروند تحویل خواهد داده شد و تا سال 2053 تمامی نیمتزها از خدمت خارج خواهند شد . امریکا همکنون ده ناو نیمتز دارد و با در نظر گرفتن برنامه ساخت ناو در دیگر کشورها اگر تمامی ده ناو جرالد فورد ساخته شود امریکا همچنان بزرگترین دارنده ناوهای هواپیما بر خواهد ماند.

کلاس نیمیتز (USS Nimitz)؛ ستون قدرت نیروی دریایی آمریکا

ارتش امریکا از دهه 1970 دست به دریافت سوپر ناو های هواپیما بر کلاس نیمتز زد. سوپر ناو هواپیما بر به ناو های هواپیما بری گفته می شود که دارای وزن بیش از 70 هزار تن باشند که تا کنون در تاریخ به شکل عملیاتی تنها امریکا چنین ناوهای را در خدمت دشتند.

کلاس نیمیتز که هم اکنون 10 فروند آنها به عنوان تنها ناو های هواپیمابر ارتش امریکا شناخته می شود بین سال های 1975 تا 2009 تحویل ارتش امریکا شد. این ارتش در میانه دهه گذشته (سال 2005) به دنبال یک طرح برای جایگزین این کلاس بودند.به دلیل سیاست های خارجی امریکا ناو هواپیما بر به عنوان یک پایگاه دریایی متحرک اهمیت بسیاری دارد زیرا به امریکا این اجازه را میدهد تا در هر جای جهان دست به عملیات نظامی بدون داشتن پایگاه زمینی بزند.

پیش از کلاس فورد، ناوهای کلاس نیمیتز عنوان بزرگ‌ترین ناوهای جهان را داشتند. اولین ناو این کلاس در سال ۱۹۷۵ ساخته شد و هنوز هم پس از گذشت تقریباً پنج دهه، در خدمت نیروی دریایی ایالات متحده است.

ناو هواپیمابر رده نیمیتز (به انگلیسی: Nimitz-class aircraft carrier ) یک رده‌بندی شامل ۱۰ فروند ناو هواپیمابر هسته‌ای در حال خدمت ناوگان دریایی هسته‌ای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است. نامگذاری این رده به پاس خدمات چستر نیمیتز فرمانده اسبق عملیات نیروی دریایی آمریکا انجام شد.

هر ناو از این کلاس حدود ۳۳۳ متر طول و نزدیک به ۹۷ هزار تُن وزن دارد. ناوها می‌توانند بیش از ۸۰ فروند هواپیما شامل جنگنده‌های F/A-18 و بالگردهای پشتیبانی را حمل کنند.

دو راکتور هسته‌ای قدرتمند، نیروی پیشرانه‌ی این ناوها را تأمین می‌کنند و به آن‌ها اجازه می‌دهند بدون نیاز به سوخت‌گیری هزاران مایل دریانوردی کنند. سامانه‌های تسلیحاتی شامل موشک‌های Sea Sparrow، توپ‌های دفاع نزدیک Phalanx و سامانه‌های جنگ الکترونیک، از دیگر بخش‌های حیاتی آن هستند.

ناو های کلاس نیمتز

• نیمیتز-سی وی ان -68
• دوایت ایزنهاور-سی وی ان-69
• کارل وینسون-سی وی ان -70
• تئودور روزولت-سی وی ان-71
• آبراهام لینکولن-سی وی ان-72
• جرج واشنگتون-سی وی ان-73
• جان سی.استنیس-سی وی ان74
• هری ترومن-سی وی ان-75
• روانالد ریگان-سی وی ان76
• جرج بوش(پدر) سی وی ان 77

ناو هواپیمابر شاندونگ (Shandong)؛ قدرت نوظهور چین

چین با هدف افزایش نفوذ دریایی خود، دومین ناو هواپیمابرش با نام شاندونگ را در سال ۲۰۱۹ به آب انداخت. این ناو نخستین کشتی از نوع هواپیمابر است که به‌طور کامل در خاک چین طراحی و ساخته شده.

طول این ناو ۳۱۵ متر و وزن آن بیش از ۷۰ هزار تُن است. شاندونگ از یک عرشه‌ی پرواز شیب‌دار بهره می‌برد که پرتاب هواپیماها را بدون منجنیق انجام می‌دهد.

ظرفیت آن حدود ۴۰ فروند جنگنده‌ی J-15 است و با استفاده از چهار توربین گازی قدرتمند کار می‌کند. هرچند فاقد فناوری هسته‌ای است، اما به‌دلیل ساخت داخلی و سرعت بالای توسعه، نقطه‌ی عطفی در پیشرفت نظامی چین محسوب می‌شود.

ناو هواپیمابر فوجیان (Fujian)؛ گام بزرگ چین به سمت ناوهای مدرن

چین هم با ساخت ناو «نوع 003» (Type 003) موسوم به «فوجیان» (Fujian) وارد عرصه‌ی ناوهای مجهز به پرتابگر الکترومغناطیسی شده است. برآوردها قابلیت حمل این ناو را هنگام بارگیری کامل بین 80 هزار 85 هزار تن نشان می‌دهد. طول آن به 320 تا 330 متر می‌رسد و بدین ترتیب از نظر اندازه به مراتب بزرگ‌تر از دو ناو قبلی چین و به کلاس‌های آمریکایی نزدیک‌تر شده است.

طراحی «منجنیق و عرشه بازیابی» (CATOBAR) به ناو فوجیان امکان می‌دهد تا هواگردهای سنگین‌تر و انواع بیشتری از جنگنده‌ها و هواگردهای تهاجمی و شناسایی را به‌صورت مؤثر پرتاب و بازیابی کند. طبق برآوردها این ناو می‌تواند حدود 50 تا 60 هواگرد را با خود حمل کند که شامل نسخه‌های دریایی F-based یا نمونه‌های مشابه چینی می‌شود. فوجیان را می‌توان نشان‌دهنده‌ی جهش فناوری پرتاب و بارگذاری هواگرد در نیروی دریایی چین دانست.

این ناو از سال 2024 وارد دوره‌ی آزمایش‌های دریایی شد و هرچند عدد دقیقی اعلام نشده است، اما تعداد خدمه‌ی آن بین چند صد تا بیش از 3000 نفر برآورد می‌شود که بسته به مأموریت متغیر است. این ناو، یک ناو غیرهسته‌ای است و بنابراین در مقایسه با حامل‌های هسته‌ای، محدودیت بیشتری دارد. با این حال چین روی توسعه‌ی سیستم‌های تدارکاتی و برنامه‌هایی برای ناوهای هواپیمابر هسته‌ای در آینده است.

ناو هواپیمابر آدمیرال کوزنتسوف(Admiral Kuznetsov)؛ میراث شوروی

ناو آدمیرال کوزنتسوف تنها ناو هواپیمابر فعال در نیروی دریایی روسیه است. این کشتی در سال ۱۹۹۱ وارد خدمت شد و از آن زمان در مأموریت‌های متعددی، ازجمله در سوریه، شرکت داشته است. این جنگ‌افزار ساخت شوروی، امکان جابه‌جایی کامل حدود 55 هزار تا 58 هزار تن را دارد. با طول نزدیک به 305 متر، از اسکِی‌جامپ در عرشه بهره می‌برد که برخلاف کشتی‌های CATOBAR، هواگردها از آن با روش کوتاه‌برخاست، بلند می‌شوند.

با طول ۳۰۵ متر و وزن ۵۸ هزار تُن، این ناو قادر به حمل حدود ۵۰ فروند جنگنده‌ی Su-33 و MiG-29K است. سیستم پرتاب آن از نوع اسکای‌جامپ است و انرژی مورد نیازش از توربین‌های دیزلی تأمین می‌شود.

تاریخچه‌ی تعمیرات طولانی‌مدت و حوادث آن، باعث شده تا در سال‌های اخیر وضعیت عملیاتی و نگهداری نامنظمی داشته باشد. گرچه مشکلات فنی و نیاز به تعمیرات طولانی از چالش‌های این ناو بوده‌اند، اما همچنان نماد قدرت دریایی روسیه به شمار می‌رود.

ناو «ملکه الیزابت» (HMS Queen Elizabeth)؛ غرور نیروی دریایی بریتانیا

بریتانیا با ساخت ناو هواپیمابر ملکه الیزابت (Queen Elizabeth) دوباره جایگاه تاریخی خود را در قدرت دریایی احیا کرد. این ناو در سال ۲۰۱۷ رسماً وارد خدمت شد و بزرگ‌ترین کشتی جنگی تاریخ بریتانیاست. ناوهای کلاس «ملکه الیزابت» (Queen Elizabeth) شامل «اچ‌ام‌اس ملکه الیزابت» (HMS Queen Elizabeth) و «اچ‌ام‌اس شاهزاده ولز» (HMS Prince of Wales) می‌شود

با طول ۲۸۴ متر و وزن ۶۵ هزار تُن، این ناو ظرفیت حمل بیش از ۴۰ فروند جنگنده‌ی نسل پنجم F-35B را دارد. طراحی مدرن و سطح بالای اتوماسیون، نیاز به خدمه را تا حد زیادی کاهش داده است. همچنین بالگردها بهینه شده است؛ هرچند ظرفیت نامی آن تا 72 هواگرد هم بیان شده است اما در عملیات معمولی بریتانیا توان عملیاتی با حدود 36 فروند F-35B و چندین هلیکوپتر ترکیب می‌شود. ویژگی برجسته‌ی این کلاس صرفه‌جویی در تعداد خدمه و اجرای اتوماسیون بالا در عملیاتِ روزانه است.

سیستم‌های راداری و فرماندهی دیجیتال این ناو قادرند صدها هدف را به‌صورت هم‌زمان شناسایی و رهگیری کنند. ساخت دو باند پرواز مجزا امکان اجرای هم‌زمان عملیات برخاست و فرود را فراهم کرده است. تعداد خدمه‌ی ناوهای الیزابت، در حالت عادی چند صد تا حدود 1600 نفر در حالت پشتیبانی کامل است و با موتور معمولی دیزل/گازی، برای مأموریت‌هایی چند هفته‌ای تا چند ماه طراحی شده‌اند. بنابراین برای عملیات طولانی نیازمند پشتیبانی و تأمین دریا به دریا هستند.

شارل دوگل فرانسه (Charles de Gaulle)؛ تنها ناو هسته‌ای اروپا

فرانسه تنها کشور اروپایی است که ناو هواپیمابر هسته‌ای دارد. شارل دو گل (Charles de Gaulle) یا R91 با طول ۲۶۱ متر و وزن ۴۲ هزار تُن، از دو راکتور هسته‌ای تغذیه می‌کند و توان عملیاتی بالایی دارد. این ناو می‌تواند حدود ۴۰ فروند جنگنده‌ی رافال ام (Rafael M) و بالگردها را حمل کند و به‌دلیل سامانه‌های پیشرفته‌ی ارتباطی و دفاعی، در مأموریت‌های ناتو نقشی کلیدی ایفا می‌کند.

شارل دوگل به دلیل اندازه‌ی کوچک‌تر نسبت به ابرناوهای آمریکایی، بر مأموریت‌های منطقه‌ای و اروپایی تمرکز دارد و در بسیاری از عملیات چندملیتی هم شرکت داشته است. این ناو به‌طور منظم در مأموریت‌های دریایی خاورمیانه و مدیترانه شرکت دارد و یکی از ستون‌های اصلی نیروی دریایی فرانسه است. شارل دوگل به دلیل اندازه‌ی کوچک‌تر نسبت به ابرناوهای آمریکایی، بر مأموریت‌های منطقه‌ای و اروپایی تمرکز دارد و در بسیاری از عملیات چندملیتی هم شرکت داشته است.

تعداد خدمه‌ی این ناو حدود 1500 تا 2000 نفر بسته به مأموریت گزارش شده است و با توجه به وجود نیروگاه هسته‌ای در قلب آن، امکان حرکت طولانی‌مدت چند ماهه و مستقل از خشکی را دارد اما محدودیت اصلی، ذخایر مصرفی شامل خوراک، سوخت هواگردها و مهمات است. در حال حاضر فرانسه برنامه‌ی جایگزینی کاملی برای آن اعلام نکرده اما بازسازی برای ناوهای نسل بعد ادامه دارد.

ناو ویکرانت (INS Vikrant)؛ گام بزرگ هند

هند در سال ۲۰۲۲ با معرفی ناو هواپیمابر بومی خود با نام INS Vikrant به جمع کشورهای صاحب فناوری ساخت ناوهای بزرگ پیوست.

این ناو ۲۶۰ متر طول، ۴۵ هزار تُن وزن و ظرفیت حمل حدود ۳۰ فروند جنگنده و بالگرد دارد. طراحی اسکای‌جامپ، سامانه‌های الکترونیکی بومی و رادارهای پیشرفته از ویژگی‌های آن هستند.

ویکرانت نماد استقلال صنعتی هند محسوب می‌شود و هدف اصلی از ساخت آن، گسترش حضور نظامی در اقیانوس هند و محافظت از مسیرهای تجاری این کشور است.

آینده‌ی ناوهای هواپیمابر؛ گام به‌سوی فناوری‌های هوشمند

نسل آینده‌ی ناوهای هواپیمابر به سمت استفاده از فناوری‌های هوش مصنوعی، سیستم‌های خودکار پرواز پهپاد، انرژی لیزری و سامانه‌های مخفی‌کاری پیش می‌رود.
ایالات متحده در حال توسعه‌ی ناوهای هوشمند نسل دوم کلاس فورد است، در حالی که چین و هند به دنبال استفاده از فناوری‌های بومی و طراحی انرژی ترکیبی‌اند.

در آینده، شاید ناوهای هواپیمابر کوچکتر ولی هوشمندتر شوند؛ با تعداد کمتر خدمه، مصرف انرژی پایین‌تر و قابلیت کنترل از راه دور. نکته‌ی قابل توجه آن است که در عمل، بزرگی یک ناو را فقط میزان بار قابل حمل یا طول آن تعیین نمی‌کند، بلکه عرض و طراحی عرشه، نوع سیستم پرتاب (EMALS/CATOBAR در مقابل اسکِی‌جامپ STOVL)، ظرفیت سوخت، فضای آشیانه (Hangar) و لجستیک داخلی هم از عوامل تعیین‌کننده برای بزرگ‌ترین ناو هستند.

نام ناو / کلاس	کشور سازنده	سال خدمت	طول (متر)	وزن (تُن)	نیروی محرکه	ظرفیت هواپیما	فناوری پرتاب	ویژگی شاخص
USS Gerald R. Ford (کلاس فورد)	🇺🇸 ایالات متحده	2017	337	100,000+	هسته‌ای (2 راکتور)	75–85 فروند	الکترومغناطیسی (EMALS)	جدیدترین فناوری و کمترین نیاز به خدمه
USS Nimitz (کلاس نیمیتز)	🇺🇸 ایالات متحده	1975	333	97,000	هسته‌ای (2 راکتور)	80–90 فروند	بخاری (Steam Catapult)	قدیمی ولی هنوز در خدمت فعال
Shandong (شاندونگ)	🇨🇳 چین	2019	315	70,000+	توربین گازی	حدود 40 فروند	اسکای‌جامپ (شیب‌دار)	نخستین ناو بومی چین
Fujian (ناو فوجیان)	🇨🇳 چین	2026	320	80,000+	دیزلی-الکتریکی	حدود 60 فروند	اسکای‌جامپ (شیب‌دار)	جدیدترین ناو بومی چین
Admiral Kuznetsov (آدمیرال کوزنتسوف)	🇷🇺 روسیه	1991	305	58,000	دیزلی–توربینی	50 فروند	اسکای‌جامپ	تنها ناو روسیه؛ میراث دوران شوروی
HMS Queen Elizabeth (ملکه الیزابت)	🇬🇧 بریتانیا	2017	284	65,000	دیزل–گاز (Integrated Electric)	40+ فروند	عمودپرواز (F-35B)	مدرن‌ترین ناو اروپایی با دو باند پرواز
INS Vikrant (ویکرانت)	🇮🇳 هند	2022	262	45,000	دیزل–گاز	30+ فروند	اسکای‌جامپ	نخستین ناو بومی هند
Charles de Gaulle (شارل دو گل)	🇫🇷 فرانسه	2001	261	42,000	هسته‌ای (2 راکتور)	40 فروند	بخاری	تنها ناو هسته‌ای اروپا

جمع‌بندی مقایسه‌ای

• از نظر اندازه و قدرت کلی، ناوهای آمریکایی کلاس فورد و نیمیتز در صدر هستند.

• فورد از پیشرفته‌ترین فناوری‌های جهان مانند EMALS و رادارهای دیجیتال بهره می‌برد.

• شاندونگ نماد جهش صنعتی چین است و با وجود نداشتن موتور هسته‌ای، قدرتی قابل توجه دارد.

• کوزنتسوف اگرچه قدیمی است، هنوز نقش نمادین در نیروی دریایی روسیه دارد.

• در اروپا، ملکه الیزابت و شارل دو گل پیشرفته‌ترین ناوهای فعال هستند.

• ویکرانت نقطه‌ی عطفی برای هند و نشانه‌ای از ورود این کشور به باشگاه قدرت‌های دریایی جهان است.

جمع‌بندی

ناوهای هواپیمابر نه‌تنها ابزار جنگی بلکه نماد قدرت ملی و صنعتی کشورها هستند. ساخت هر یک از این غول‌های دریایی، بیانگر پیشرفت علمی، فناوری و توان مهندسی عظیمی است.
از آمریکا با ناوهای کلاس فورد گرفته تا هند با ویکرانت، هر کشور مسیر خاص خود را برای نمایش قدرت در دریاها انتخاب کرده است. در آینده‌ای نه‌چندان دور، رقابت در دریاها بیش از هر زمان دیگری بر پایه‌ی فناوری، انرژی و هوش مصنوعی شکل خواهد گرفت.

در حال حاضر آمریکا با داشتن بزرگ‌ترین ناوهای هواپیمابر فعال در جهان، بی‌رقیب‌ترین قدرت دریایی به شمار می‌رود، اما کشورهایی مانند چین و هند هم به سرعت در حال گسترش توان خود هستند. پروژه‌های تازه‌ای مانند ناو اتمی آینده‌ی چین و ناوهای پیشرفته‌تر نسل بعدی آمریکا، نشان می‌دهند که در دهه‌های آینده شاهد ناوهای هواپیمابری حتی بزرگ‌تر، سریع‌تر و خودکفاتر خواهیم بود. در هر حال این غول‌های آهنین نقشی حیاتی در حفظ توازن قدرت جهانی دارند و پیش‌بینی می‌شود که در آینده همچنان مهم‌ترین مؤلفه در استراتژی دریایی قدرت‌های بزرگ باقی بمانند.

پرسش‌های متداول درباره‌ی بزرگ‌ترین ناوهای هواپیمابر جهان

بزرگ‌ترین ناو هواپیمابر جهان کدام است؟

هم‌اکنون ناو یواس‌اس جرالد آر. فورد ساخت آمریکا با امکان جابه‌جایی بیش از 100 هزار تن، بزرگ‌ترین ناو هواپیمابر فعال در جهان محسوب می‌شود.

کدام کشورها بیش‌ترین ناو هواپیمابر فعال را در اختیار دارند؟

ایالات متحده آمریکا با 11 ناو هواپیمابر هسته‌ای، در صدر فهرست کشورهای دارنده‌ی بزرگ‌ترین ناوهای هواپیمابر جهان قرار دارد.

هدف اصلی ساخت بزرگ‌ترین ناوهای هواپیمابر چیست؟

هدف از ساخت بزرگ‌ترین ناوهای هواپیمابر، ایجاد پایگاه هوایی متحرک در دریا و اقیانوس‌هاست تا کشورها بتوانند نیروی هوایی خود را به هر نقطه از جهان اعزام کرده و حضور نظامی و سیاسی خود را در مناطق دوردست حفظ کنند.