اگر انسان آپاندیس نداشت، چه میشد؟
اگر انسانها فاقد آپاندیس بودند، چه میشد؟ این نکتهای است که سوالات بسیاری درباره تأثیرات آن بر زندگی روزمره و سلامتی مطرح میشود. در این مطلب از مجله ویانامگ، به این موضوع میپردازیم.
پژوهشگران بر این باورند که بر خلاف نظر داروین، آپاندیس ممکن است نقشی حیاتی در بدن ایفا کند و به هیچ عنوان تنها بقایای بیفایدهی تکامل محسوب نمیگردد.
در واقع، آپاندیس به عنوان یک ساختار کیسهای شکل، از سکوم (کور روده) که ابتدای روده بزرگ است، بیرون میآید و به دلیل اهمیت آن در برخی از عملکردهای رودهای، مورد توجه قرار گرفته است.
پیشبینی داروین درباره آپاندیس به عنوان یک ارگان بازمانده از اجداد گیاهخوار ما، سبب شده است که بسیاری آن را به عنوان دلیلی برای عدم وجود کارآیی آن در انسانهای مدرن در نظر بگیرند.
با این حال، تحقیقات اخیر که در مجلهی Case Reports in Surgery منتشر شده است، نشان داده که ، از هر ۱۰۰ هزار نفر، یک نفر بدون آپاندیس متولد میشود. اگر همهی مردم فاقد آپاندیس بودند، زندگی چگونه بود؟
بر اساس تحقیقات، آپاندیس ممکن است به عنوان مخزنی برای باکتریهای مفید روده عمل کند که به حفظ سلامت سیستم گوارشی کمک میکند.
در شرایطی که باکتریهای مفید و مضر از روده پاک شوند، باکتریهای مفید میتوانند به محیط سالم روده بازگردند و به روند هضم غذا کمک کنند.
همچنین بر اساس پژوهشهای انجام شده، آپاندیس دارای غلظت بالایی از بافت لنفاوی است که در تولید سلولهای سفید خونی مؤثر میباشد. این سلولها در واکنش به میکروبهای مهاجم به بدن کمک میکنند.
پژوهشگران به این نتیجه رسیدهاند که آپاندیس میتواند نقش مهمی در تقویت سیستم ایمنی ایفا کند. بررسیهای صورت گرفته نشان دادهاند که آپاندیس حداقل 80 میلیون سال در روند تکامل پستانداران وجود داشته است و این خود میتواند دلیلی قوی باشد که نشان دهد این عضو از اهمیت بیشتری نسبت به آنچه که تصور میشود، برخوردار است.
اگرچه برخی بر این باورند که آپاندیس ممکن است به طور ناگهانی از بدن انسانها حذف شود، اما پیامد این اتفاق میتواند به دوره تاریخی خاصی وابسته باشد.
به عنوان مثال، اگر آپاندیس از جمعیتهای ابتدایی انسانها حذف میشد، شواهد نشان میدهد که ممکن است تعداد بیشتری از انسانها به علت بیماریهای عفونی جان خود را از دست میدادند.
این موضوع نشان میدهد که در درازمدت تکامل ممکن است بافتها و ارگانهایی مشابه آپاندیس به وجود آید تا نیازهای ایمنی و گوارشی انسانها را برآورده کند.
در نتیجه، تحقیقات جدید بر این نکته تأکید دارند که آپاندیس نه تنها یک عضو بیفایده نیست، بلکه میتواند تأثیرات مهمی در سلامت انسان و بقای آن داشته باشد.
ویلیام پارکر، در گفتوگو با لایو ساینس اشاره کرد که اگر آپاندیس در مرحله گذار از جامعه کشاورزی به زندگی در سکونتگاهها ناپدید میشد، احتمالاً تعداد بیشتری از مردم جان خود را از دست میدادند.
در آن دوران، انسانها زندگی در محیطهای پرجمعیت با شرایط بهداشتی ضعیف را آغاز کرده بودند و این امر منجر به شیوع بیشتر بیماریها میشد.
اگر آپاندیس در دوران مدرن، پس از انقلاب صنعتی، محو میشد، مردم به آنتیبیوتیکها برای بقای خود متکی بودند. اما بدون آپاندیس، انسانها نمیتوانستند از مخزن باکتریهای مفید موجود در آن که به بهبود از عفونتهای خطرناک کمک میکند، استفاده کنند.
در چنین شرایطی، ممکن بود نیاز به پیوند مدفوع احساس شود. در این روش نوین، مدفوع افراد سالم با استفاده از کپسول یا لوله به روده بیماران مبتلا به مشکلات رودهای منتقل میشود.
هدف از پیوند مدفوع، انتقال باکتریهای سالم به رودهای است که در معرض میکروبهای مضر قرار دارد. مصرف بیش از حد آنتیبیوتیکها میتواند منجر به ایجاد مقاومت میکروبی و افزایش تعداد میکروبهای مضر در بدن شود. به گفتهی پارکر، پیوند مدفوع نمیتواند به بروز مقاومت آنتیبیوتیکی منجر شود.
یکی از مزایای بالقوه جهانی بدون آپاندیس میتواند کاهش موارد آپاندیسیت باشد. برآوردها نشان میدهد که در سطح جهانی هر سال بیش از ده میلیون مورد آپاندیسیت گزارش میشود و تا 50 هزار نفر جان خود را به سبب آن از دست میدهند.
برداشت آپاندیس از طریق جراحی، به عنوان یکی از عمومیترین جراحیهای شکمی شناخته میشود. در صورت عدم وجود آپاندیس، افراد دیگر به علت آپاندیسیت جان خود را از دست نمیدادند و هزینههای مرتبط با جراحی و بستری نیز وجود نداشت.
به گفتهی پارکر، تحقیقات پیشین نشان دادهاند که آپاندیسیت ممکن است ناشی از تغییرات فرهنگی و بهداشتی مرتبط با جامعه صنعتی باشد.
این تحولات میتواند باعث شود که سیستم ایمنی ما به طور مؤثری عمل نکند و بدون آپاندیس، فرصتی برای بروز مشکلات فراهم آید. به طور کلی، جهانی بدون آپاندیس ممکن است به تعامل بیشتر انسانها با میکروبها منجر شود.
